| Full text |
129
4 As ’k jesnoui zeg omde mensche te bestudeere... bin je
dan tevrede?
— Och, voor wat mot jij de mensche bestudeere. Je krijgt al
genoeg onchein®) te zien, as je gewoon op straat loopt.
— Za-je me nou mit rust late?
— Blijf fanavend nou's thuis, zeg Daved, blijf nou's bij me.
__ Och! lik me waar ’k geen ooge heb. Denk je dat ‘k me
door jou laat an bande legge...» Hh. Nou nog mooier. Voor jou
plezier me plechte verzake…
— ’t Is toch je plicht niet, al die vuilegheid te gaan zien.
— Ik zèg je toch al immers dat ’k fergàdereng heb.
— Net zoo as gisteravend zeker.
— Loop naar de verdommenes. Bì-jij bedonderd!
Lena ging zonder wat te zeggen de keuken in. Nu-die in zoo'n
stemming was, vond ze ’t maar ‘t beste, niks van dat andere te reppen.
Wel griefde ’thaar, op zoon platte manier afgesnauwd te wor-
den, nu ze vandaag zooveel moois had doorvoeld.
Zonder wat te zeggen, dekte zij de tafel en sneed brood voor
David. Zij zelf had geen trek. Daarna ging ze pap koken voor Manuel.
David, die heelemaal niet naar »fergadereng« moest, maar nu
Frans 'm niet meer wilde begeleiden, had besloten op zn eigen
houtje naar ’n danshuis te gaan, en daar ’s rond te kijken, en
zich == wie weet — n beetje te amuzeeren op ‚den koop toen:
vond in d'r groote oogen verwijt, en zn geweten liet ’'m geen rust.
Davidje, ging ’tin 'm; niet alleen dat je je eenige vrouw op de
heele wije wereld bedondert, je treitert d’r nog op de koop toe.
— No, weet-je wat, zei-die, k zâ-je mar weer je zin geve. ’k
Zal me eerst effetjes wassche. Zâ-je dan zòet zijn?
Lena zei niets. Ze zag in d'r verbeelding Hanna, en ze nam zich
voor ’m geen antwoord te geven, voordat-ie ’r op ’n behoorlijker
manier toesprak...
— Och, stik jij, schreeuwde David. 't Spelletje begon ’m de keel
uit te hangen. Nu gaf-ie ’r d'r zin, en nou kopte ze nog. Maar
hij voelde heel goed dat ‘t niet mooi van ’m was. As je iemand
t gebeente uit ’tlijf vloekt, kom je d'r zoo makkelijk niet af. Hij
moest ’t weer goedmaken. Ze keek ’m zoo ràâr an — dàt kon-ie
niet uithoude.
— Zal ’k je ’n stuk chukkela frakteere ?
Daar dacht-ie weer alles goed te make met wat lekkers. Wat
onnoozel toch, en wat vernederend voor haar. Maar ditmaal zou
t’m niet lukke! Ze zou ’m laten zien, dat ze ook d'r gevoel van
eigen waarde had. En ze deed alsof ze niets hoorde.
Nu werd David echt giftig.
—_ ’k Geloof dat ze jou vandaag leelijk onder hande hebbe ge-
Y) Narigheid.
9
? |
