| Full text |
EE On
drukken. Denk dat uw dienaer Diederik , ualtyd bystaen
en troosten zal, iu wat plaets, — in wat kerker gy u
5, 8 23
bevinden moogt. ds
Î : elid van Diede-
Robrecht zag eene traen onder het ooglid v 2
rik glinsteren. en verstond door dezelve hoe diep zyn
jend eg: rd was
trouwe vriend geroerd 5 he
«Ik versta u Diederik” morde hy hem in het gek Wat
c ie 1 : "is geene uitkomst aen.
gy vreest voorzie ik ook; en en is geene
Vaerwel dan tot betere dagen! veen |
«Myne heeren” riep Diederik heengaende indien gy
eenige tyding voor uwe bloedverwanten naer Vlaende-
o © 8 S 5 5
ren te zenden hebt, raed ik u dezelve spoedig klaer te
5 23
maken, ik zaluw bodezyn! | et
« Wat zegt hy! ” riep Wouter van Lovendeghem. “Zu
Zen 5 Ne ale
ea met ons met ten Hove gaen Diederik ? ne
« Ja wel, ik zal by u en nevens u zyn; maer gy hede
noch de Franschen zult my kennen. Ik heb het en
‚os nl ve 7 my iel. Go
Philippe zal den Vos miet krygen, by myne z
B
bescherme u, Myne heeren. ve Ô
a, 1 7 eN To
Hy was reeds ter deure uit als hy dien laetsten g
hun toestuerde.
De Graef vertrok zich met zynen hofknaep, bi de
ì inseelyks a na zich te bedde te
andere verlieten insgely ks de zael om
begeven. i
Op hetgestelde uer, kon men, 1m eene ge ga
ì Lonines, de vlaer ridders met hun-
het paleis des Konings, de vlaemsche Pe
nen ouden Graef zien staen. Hunne wapenen hadder
zy m de voorkamer moeten afleggen. Blydschap et se
zun eelaet £ zech op voorhanc
noegen blonk op hun gelaet, als of zy zich o} EN
: le ver „che aenzicht v
over de beloofde genade v erheugden. dat at Zn
5 Ze > Bale © vs <
Robrecht van Bethune verschilde 1m uitdrukking ve
— 83 —
de anderen: een bitter spyt en inwendige razerny was
er op te lezen. De moedige Vlaming kon de trotsche
blikken der fransche Heeren niet over het hart krygen;
en ware het niet uit liefde tot zynen vader geweest,
hy had weldra menigen rekening er over gevraegd. De
dwang, die hem door de noodwendigheid was opgelegd,
werkte pynelyk in zynen boezem, en menigmael kon
een nacuwkeurig oog bemerken, dat zyne vuisten zich
toewrongen, als of zy eenige banden breken wilden.
Charles De Valois stond by den ouden Gwyde en
sprak vriendelyk met hem, den oogenblik afwachtende
dat hyop bevel des Konings, zynen broeder, de Vlamin-
gen voor den troon zou leiden. Eenige Abten en Prela-
ten waren ook in de zael tegenwoordig. By dezelve be-
vond zich menig treffelyk Burger van Compiegne, die
men met inzicht tot deze plechtigheid had toegelaten.
Terwyl iedereen zich, met over de zaek van Gwyde
te spreken, bezig hield, kwam er een oude pelgrim in
de zael. Zyn hoofd helde ootmoediglyk met den breeden
hoed voorover, in zulker voege dat men van zyne ge-
laetstrekken weinig zien kon. Een bruine palsrok met
schelpen versierd , verborg de vormen van zyn lichaem
eneen lange stok met een drinkvat , ondersteunde zyne
stramme leden. Zoodra de Prelaten hem bemerkten
kwamen zy tot hem en belaedden hem met allerlei vra-
gen. De eene begeerde te weten hoe het met de Kriste-
nen in Syrië gelegen was, de andere hoe het met den
oorlog van Îtalië stond, een derde vroeg of hy geene
kostelyke overblyfsels van Heiligen had medegebracht,
en meer zaken die men den pelgrimmen vraegt. Hy
antwoordde op dit alles gelyk iemand die deze landen
? |
