| Full text |
komt. In uwe afwezigheid zal ik voor uwe moeder
als of zy de myne ware zorg dragen.» Tenzelven
tyde, stak hy hem de hand toe, maer Paul trok de
zyne terug, en wendde zyn hoofd, om hem niet te
zien.
Ik bleef in de wooning myner ongelukkige vrien-
dinnen, em aen haer zoo wel als aen Paul, naer
myn vermogen, alle hulp toe te brengen. Na drie
weken was Paul in staet om te gaen; maer zyne
droefheid scheen te vermeerderen, naer mate zyn
lichaem in krachten toenam. Hy bleef voor alles on-
gevoelig, het vuer zyner oogen was verdoofd , en op
alles wat hem gevraegd werd , antwoordde hy niets.
Mevrouw Delatour, die stervend was, zeide hem
dikwyls : « Myn zoon! zoo lang ik u aenschouw,
zal ik my verbeelden myne Virginie te zien.» Op het
booren van den naem van Virginie, ontzette hy en
verwyderde zich ondanks de aenzoekenzyner moeder,
die hem by hare vriendin terug riep. Hy ging zich
in den tuin afzonderen , zette zich aen den voet des
kokosbooms van Virginie neder en hield de oogen
op hare fontein gevestigd. De heelnieester van den
gouverneur, die voor hem en deze vrouwen de
grootste zorg had gedragen , zeide ons, dat wy Paul,
om hem aen zyne-diepe zwaermoedigheid te ont-
rukken, in alles wat hy goed vond , moesten laten
begaen, zonder hem tegen te spreken ; dat dit het
eenigste middel was, om het stilzwygen , waerin hy
zich verhardde, te overwinnen,
? |
